Circular Turf Europe concludeert dat de Europese markt voor afgedankt kunstgras actief, versnipperd en slechts gedeeltelijk transparant is.
Het onderzoek bevestigt dat fysieke verwerking, voorbewerking en hergebruik plaatsvinden in een aanzienlijk deel van Europa. In de huidige CTE-bewijsbasis hebben 18 van de 29 onderzochte landen gedocumenteerde huidige kunstgrasgerelateerde verwerking, voorbewerking of hergebruik.
Europa begint dus niet bij nul. Er is verwerkingsinfrastructuur, er zijn hergebruikroutes, materiaalscheiding vindt plaats en er worden al verschillende technische routes toegepast.
De beschikbaarheid van een verwerkingstechnologie of het bestaan van een recycler is echter niet hetzelfde als bewijs van een circulaire eindbestemming.
Het centrale onderzoeksgat dat CTE heeft vastgesteld, is daarom niet simpelweg of kunstgras verwerkt kan worden. De grotere vraag is of de volledige materiaalketen kan worden aangetoond:
- Verwijderd veld
- → Voorbewerking
- → Gescheiden fractie
- → Secundair materiaal
- → Eindbestemming
In veel door CTE onderzochte gevallen kunnen één of meer van deze stappen worden geverifieerd, terwijl de volgende stap onbekend blijft.
- Een veld kan worden verwijderd.
- Infill kan worden gewonnen.
- Zand kan worden afgescheiden.
- Mat kan worden versnipperd of geagglomereerd.
- Materiaal kan naar een ander land worden vervoerd.
- Een verwerker kan een aanzienlijke nominale capaciteit hebben.
Geen van deze feiten bewijst op zichzelf definitieve materiaalrecycling.
Daarom maakt CTE bewust onderscheid tussen verwijdering, hergebruik, voorbewerking, materiaalterugwinning, recycling, energieterugwinning, opslag, export en eindbestemming.
Dit onderscheid is essentieel om de Europese markt te begrijpen.
Wat het huidige bewijs laat zien
Het onderzoek laat drie terugkerende patronen zien.
Ten eerste bestaat er gedocumenteerde fysieke activiteit in een aanzienlijk aantal Europese landen. Dit omvat vaste verwerkingsinstallaties, mobiele voorbewerking, materiaalscheiding en gedocumenteerd hergebruik in een tweede leven. De markt bevat dus echte infrastructuur en echte operationele activiteit.
Ten tweede verschillen de kwaliteit en diepgang van openbare informatie sterk tussen landen, bedrijven en materiaalfracties. Informatie over het bestaan van apparatuur, verwerkingslocaties, projecten en nominale capaciteit is aanzienlijk makkelijker te vinden dan informatie over werkelijke jaarlijkse doorzet en de verdere bestemming van materialen.
Ten derde ligt het grootste bewijsgat na de eerste verwerkingsstap. Voor veel materiaalstromen kan CTE nog niet openbaar verifiëren wat er uiteindelijk met alle gescheiden fracties gebeurt. Dit is vooral van belang voor:
- kunstgrasvezels en matpolymeren;
- backingmaterialen;
- rubber en andere infill;
- zand;
- gemengde restfracties.
Daardoor kan CTE momenteel geen vergelijkbaar Europees recyclingpercentage onderbouwen, noch een eenvoudige rangschikking van landen van “beste” tot “slechtste”. De beschikbare cijfers verschillen te veel in jaar, reikwijdte, methodologie, systeemgrens en bewijskwaliteit.
Traceerbaarheid wordt het centrale vraagstuk
Op basis van het huidige bewijs beschouwt CTE materiaaltraceerbaarheid als een van de bepalende vraagstukken in de volgende fase van Europese kunstgrasrecycling.
Een sterkere bewijsketen zou het mogelijk maken veel duidelijker onderscheid te maken tussen:
- direct hergebruik;
- hergebruik in een tweede leven;
- voorbewerking;
- materiaalterugwinning;
- materiaalrecycling;
- open-loop recycling of downcycling;
- energieterugwinning;
- opslag;
- export;
- verwijdering (storten/verbranden zonder terugwinning);
- en onbekende eindbestemming.
Dit is vooral relevant voor grensoverschrijdende stromen. Export voor verwerking kan een legitiem en noodzakelijk onderdeel van een recyclingketen zijn, maar export zelf is geen eindbestemming.
Een grensoverschrijdende recyclingroute mag pas als volledig aangetoond worden beschouwd wanneer de ontvangende verwerker, de betreffende verwerkingsstap en de daaropvolgende materiaalbestemming kunnen worden onderbouwd. Momenteel is dit niveau van traceerbaarheid nog ongebruikelijk in het openbaar beschikbare Europese bewijs.
Regelgeving bepaalt steeds meer wat mogelijk is
Het onderzoek laat ook zien dat circulariteit niet alleen door technologie wordt bepaald. Europese regelgeving bepaalt steeds meer of secundaire materialen uit bestaande (legacy) producten verder verwerkt en in nieuwe toepassingen gebracht mogen worden.
De EU-beperking op synthetische polymeermicrodeeltjes, de eisen voor afvaltransport, de einde-afvalregels en de in ontwikkeling zijnde PFAS-beperking beïnvloeden allemaal de voorwaarden waaronder materiaalroutes kunnen functioneren.
PFAS illustreert dit bijzonder goed. ESTC heeft in het Europese PFAS-consultatieproces formeel betoogd dat recyclingroutes voor legacy-kunstgras mogelijk moeten blijven waar toekomstige chemische beperkingen anders gerecycled materiaal zouden kunnen raken.
CTE behandelt dit als een standpunt van de sector binnen een lopend regelgevingsproces, niet als vastgesteld EU-recht. Per 5 oktober 2026 is het brede EU-PFAS-beperkingsproces niet afgerond. Elke gevraagde derogatie, overgangsperiode of voorgestelde vrijstelling moet daarom duidelijk worden onderscheiden van een vastgestelde wettelijke verplichting.
Dit laat ook een bredere uitdaging van de circulaire economie zien: een materiaal kan technisch recyclebaar zijn, terwijl regelgeving uiteindelijk bepaalt of, en onder welke voorwaarden, het resulterende secundaire materiaal in productief gebruik mag blijven.
De algemene conclusie
Het beeld per 5 oktober 2026 is daarom niet dat van een gebrek aan recycling, maar van onvolledig zicht op materiaalstromen.
- Europa heeft recyclingtechnologie.
- Europa heeft fysieke verwerkers.
- Europa heeft voorbewerkingscapaciteit.
- Europa heeft gedocumenteerd hergebruik.
- Europa heeft voorbeelden van materiaalterugwinning.
Wat Europa nog niet heeft, is consistent, openbaar en vergelijkbaar bewijs van wat er uiteindelijk gebeurt met elke materiaalfractie nadat een kunstgrasveld buiten gebruik is gesteld.
Dat onderscheid doet ertoe. Meer recyclingclaims verbeteren op zichzelf de circulariteit niet. Betere kwaliteit van bewijs, traceerbaarheid en transparantie over werkelijke materiaaloutput doen dat wel.
Dit is het gat dat Circular Turf Europe zichtbaar wil maken.
Deze conclusie is een gedateerde momentopname van het onderzoek, gebaseerd op openbaar beschikbare en verifieerbare informatie waarover Circular Turf Europe per 5 oktober 2026 beschikte. Nieuw bewijs, operationele ontwikkelingen en regelgevingsbesluiten kunnen dit beeld veranderen.
